Reblog mo ‘to dahil wala lang, pakyu lang.

Walang taong magdadahilan na busy siya pagdating sa taong mahal niya. Pwera na lang kung mas mahal niya yung dahilan ng pagka busy niya.

Nakakasawang maghintay sa wala.

Pati mag PM, di man lang magawa. 

SELOSA AKO

SELOSA AKO

Minsan may Isang Puta

DISCLAIMER : THIS IS NOT MINE. I JUST WANNA SHARE THE STORY THAT REALLY TOUCHES MY INNER PART

Minsan may Isang Puta 

Tingin ng mga bobong kapitbahay ko, puta daw ako. Nagpapagamit, binabayaran. Sabi nila, ako daw ang pinakamaganda at pinakasikat sa aming lugar noon. Di ko nga alam kung sumpa ito, dahil dito naletse ang kinabukasan ko.

Tara, makinig ka muna sa kwento ko, yosi muna tayo.

Alam mo, maraming lumapit sa akin. Nagkagusto at naakit. Ang hirap pag lahat sa iyo, virgin eh. Tinanggap ko naman silang tao, bakit kaya nila ako ginago? Hindi ko maintindihan ang mga nangyari sa akin. Bukas palad ko naman silang pinakitunguhan, ni hindi ko nga itinuring na iba. Iniisip ko na nga lang na kasi di sila taga rito kaya siguro talagang ganoon.

Tatlong malilibog na foreigners ang nagpyesta sa katawan ko. Sabi nila na-rape daw ako.

Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli ang di ko makakalimutan.

Parang maski di ko ginusto ang mga nangyari, hinahanap-hanap ko siya. Kasi, ibang-iba ang hagod niya. Umiikot ang mundo ko sa tuwing ginagamit niya ako. May mga pagkakaton na nasusuka na ko sa mga nangyayari sa aming dalawa. Parang ‘pag humahalinghing siya, nararamdaman ko na nalalason ako.. Gusto ko mang umayaw, hindi ko makuhang humindi. Hindi ko din alam kung bakit. Ibang klase din kasi siya mag-sorry eh, lalo pa at inalagaan niya ako at ang mga naging anak ko.

Alam mo, parating ang dami naming regalo – may chocolates, yosi at ano ka! May datung pa! Nakakabaliw siya! Alam kong ginagamit niya lang ako pero pagamit naman ako nang pagamit. Sa kanya namin natutunan mag-inggles, di lang magsulat ha! Magbasa pa!

Nung kinasama ko siya, guminhawa buhay namin. Sosyal na sosyal kami! Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa kanya. Akala ko tuloy-tuloy na kaligayahan namin, yun pala unti-unti niya akong pinapatay.

Punyetang buhay! Sa dami ng lason na sinaksak niya sa katawan ko, muntik na akong malaspag. Ang daming nagsabi na ang tanga tanga ko. Palayasin ko na daw. Taon ang binilang bago ako natauhang makining sa payo. Iniisip ko kasi na parang di ko kakayanin na mawala siya sa akin… Sa amin! .

Sa tulong ng ilan sa mga anak ko, napalayas ko ang demonyo pero ang hirap magsimula. Hindi nga ako sigurado kung nabunutan ako ng tinik o nadagdagan pa. Masyado na kasi kaming nasanay sa sarap ng buhay na naranasan namin sa kanya, kaya eto nabaon kami sa utang. Lubog na lubog kami sa pagkakautang, kulang yata pati kaluluwa namin para ibayad sa mga inutang namin.

Nakakahiya man aminin pero hanggang ngayon, sa tuwing mabigat ang problema ko, siya ang tinatakbuhan ko. ‘Yun nga lang, kapit sa patalim sabi nga nila. Para akong isang aso na nangagat ng amo, na bumabahag ang buntot at umaamo kapag nangangailangan.

Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko. May nanghihinayang, namumuhi at naaawa. Puta na kasi ang isang magandang katulad ko. Ang dating hinahangaan at humahalina ay nabibili sa murang halaga. Alam mo maski ganun ang mga nangyari sa akin, nilakasan ko pa rin ang loob ko. Kailangan makita ng mga anak ko, na masasandalan nila ako maski ano pang mangyari.

Maski ano pa ang sabihin ng iba, sinisikap namin na maging maganda ang buhay namin. Nag-aambisyon kami at nangangarap. Ayun, may mga anak ako na nasa Japan, Hong Kong, Saudi. Yung iba nag-US, Canada, Europe. ‘Yung iba ayaw umalis sa akin. Halos lahat, wala naman silbi. Masaya daw sa piling ko, maski amoy pusali ako.

Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan ang kalagayan namin, siya din ang dami ng mga anak ko na nanamantala sa kabuhayan at kayaman na itinatabi ko para sa punyetang kinabukasan naming lahat. Eto na nga ang panahon na halos di na kami makaahon sa hirap ng buhay. Napakahirap dahil nasanay na kami sa ginhawa at sarap.

Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa pagpuputa kaso ang laki talaga ng letseng utang ko eh. Palaki pa ng palaki! Paano na lang ang mga anak kong naiwan sa aking puder? At paano na lang ang mga anak kong nasa abroad? Baka di na nila ako balikan o bisitahin man lang? Hindi na importante kung laspagin man ang ganda ko, madama lang ng mga anak ko ang pagmamahal ko. Malaman nila na ibibigay ko ang lahat para sa kanila.

Sa tuwing titingin ako sa salamin, alam ko maganda pa rin ako. Meron pa din ang bilib sa akin. Napapag-usapan pa din. Sa tuwing nakikita ko ang mukha ko sa salamin, nakikita ko ang mga anak ko. Tutulo na lang ang mga luha ko ng di ko namamalayan. Ang gagaling nga ng mga anak ko eh, namamayagpag kahit saan sila pumunta. Mahusay sa kahit anong gawain. Tama man o mali.

Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang may malasakit sa akin. May malasakit man, nahihilaw pa.

Mabigat dalahin para sa akin, ang katotohanan na ni minsan ay di kami naging isang pamilya. Halos lahat ng mga anak ko, galit sa isa’t isa. IIlan ang gusto magtulungan, naghihilahan pa. Madalas kong itinatanong sa sarili ko kung naging masama ba akong nanay para magturingan ng ganito ang mga anak ko?

Kanino bang similya ng demonyo nanggaling ang mga anak kong maituturing mong may mga pinag-aralan pero nakakadama ng saya at sarap sa paghihirap ng kapatid nila? Di ko lubos maisip kung saan impiyerno nanggaling ang kasikiman ng ilan sa mga anak kong ito. Sila pa naman ang inaasahan kong magbabangon sa amin. Nakakabaliw isipin na natitiis nila ang kalagayan ng kanilang mga kapatid na halos mamatay sa hirap ng buhay. Parang di sila magkakapatid sa tindi ng pagkaganid at walang pagmamalasakit.

Ang di ko akalain ay mismong mga anak ko, ang tuluyang sisira sa akin. Kinapital ang laspag na ganda ko. Masaya sila sa mga nabibili nila mula sa pinagputahan ko. Buong angas nilang pinagyayabang ang mga pansamantalang yaman at ang kanilang hilaw na pagkatao sa mga makakakita at makikinig. Talaga bang nakakalula ang materyal na kayamanan at mga titulong ikinakabit sa pangalan? Hindi ko maintindihan.

Minsan sa pagtingin ko sa salamin, ni hindi ko na nga kilala sarili ko.

Dadating na naman ang pasko, sana maalala naman ako ng mga anak ko. Ilang linggo pa, magbabagong taon na. Natatakot ako sa taong darating. Ngayon pa lang usap-usapan na ang susunod na pangbubugaw sa akin. Gagamitin pa nila ang kahinaan ng mga kapatid nilang alipin sa kalam ng tiyan. Sa tagal ng panahong ganito ang sitwasyon namin parang eto lang ang sulok na gagalawan ko. Sana may magtanggol naman sa akin. Ipaglaban naman nila ako. Gusto kong isigaw: “Ina ninyo ako! Pagmamahal nyo lang ang kailangan ko!”

Sensya na, ang haba na ng drama ko. Masisira na ang make up ko nito eh. Salamat ha, pinakinggan mo ako. Malaking bagay sa akin na nakausap kita. Ang tagal nating nag-usap, di man lang ako nagpapakilala.

Ay sorry, di ko nasabi pangalan ko.

Pilipinas nga pala

#876: Le Memories~

RF: Mahilig ako magtago ng mga bagay-bagay na ibinibigay sakin. Lalo na kapag letter.Eto yung box ko kung saan nakalagay yung mga remembrance sakin ng mga kaibigan ko.. At talagang sa pinakailaliman ng damitan ko yan itinatago. Haha. :))

Natanggap ko ‘to noong graduation nung high school. Scarf na may sulat. Di ko talaga ginagamit, actually, walang kaso kung gumamit ako ng scarf na may sulat… Ang issue ko kasi, madalas ako makawala ng panyo. Kaya yun, di ko ginagamit kasi baka maiwan ko lang kung saan. Hihi.

E kasi mahaba buhok ko, kaya madami akong love letters na natatanggap. Chos!!!! Hahahahaha. De, galing yan sa mga kaibigan ko. Ganyan kadami yung nakatago kong sulat. Di ko pa nga inilabas lahat e. Nakakatamad kasi iligpit. Hahahaha. :) Yung iba diyan, sulat sakin ni mama nung time na nag Japan pa siya. Every time na magpapadala siya ng pera, laging may kasamang sulat. Honestly, kapag sulat ni mama yung binabasa/nirereminisce ko, naiiyak ako.. Tangina lang e, mahal na mahal kami ni mama. :”)

Eto, regalo sakin nung pare ko, tula/poem. Pare tawagan namin. Classmate ko siya mula first year hanggang 4th. Tibo siya. First year pa kami nung ibinigay niya yan sakin. :) Pero, hindi para sakin yung tula ha. Alam niya lang na makaka relate ako kaya ganyan. Haha.

I.D. ko nung grade 6 at first year high school. Tapos yung invitation ko nung magf-first birthday pa lang ako. O di ba, hanggang ngayon buhay pa. :) Haha. Tapos yung may mga pangalan ko, yun yung mga naitago kong name tags every time na may retreat camp kami sa school. Every year kasi, talagang may retreat kami. Sa Christian School kasi ako nag-aral ng high school. Ewan ko lang kung bakit tatlo lang yan. Di ko siguro naitago yung isa. :(

Sa paghahalungkat ko, dito ako natawa eh. Naitago ko pa pala ‘tong picture namin nung ex ko nung 4th year ako.. Siya nga pala yung naging boyfriend ko na sobrang A for effort talaga. Kaya sobrang minahal ko ‘to e. Pero mas mahal niya ko, ramdam ko yun noon. 5months niya kong niligawan. Tapos 4months lang naging kami. Ang bitch e. Pero yun, siguro di talaga kami para sa isa’t isa kahit pa sabihin mong sobra  niya kong mahal at ganun din ako, wala pa rin. Pero, friends pa rin kami. May gf na siya ngayon, at 2yrs na sila. Oha. :)

──

Ang sarap lang magtago ng mga ganitong bagay.. Kasi darating at darating talaga yung panahon na kapag nag reminisce ka, sobra kang mautuwa. Lalo sa mga mababasa mo, na mahal na mahal ka pala ng mga kaibigan mo, pero kapag down na down ka, di mo maramdaman yun kasi sarado yung isip mo, feeling mo, mag-isa ka lang. Pero hindi pala. Yun. :) Alam kong madadagdagan pa ‘tong mga ‘to…. Ako naman kasi, marunong ako mag appreciate ng kahit maliit na bagay. Basta galing sa puso. Kahit nga sulat yan na pinunit mo lang sa page ng notebook mo e, itatago ko pa rin. :)

Lahat na lang ng maganda/gwapo, hine-hate niyo!

Hindi niyo kasi alam kung gaano kasakit eh, kung gaano kasakit sa damdamin namin.

A very short lesson in Psychology:

• When a person laughs too much, even on stupid things, that person is sad deep inside
• When a person sleeps a lot, that person is lonely
• When a person talks less and if he talks fast, that person is keeping a secret
• When a person can’t cry, that person is weak
• When a person eats in an abnormal way, that person is in tension
• When a person cries on little things, that person is softhearted
• When someone asks about you although that someone is busy, he/she really loves you